Anı

Hafıza yüktür , birlikte taşımazsak . Bazen yaşanan her şey koca bir hayal gibi geliyor. Çok uzaktan. Mesela kuzguncukta bir kafede tanıştığım kadın gibi. Film çekiyorlardı bizde o aksam oradaydık. Bir kadın da yanımızda oturup set calislarinla emir yağdırıp duruyordu. Sonra sohbet etmeye başladık. Dobra bir kadındı. Adini hic hatırlamıyorum. Kahve içip kapatmıştık fincanları. Sonra sohbet burçlardan acildi hepimizin burcunu bildi sonra ben fal bakar misiniz diye tutturdum o arada sürekli kendimi anlatıyordum .tiyatro yapıyorum bende falan  hani belki bir is çıkar diye. Sonra falıma bakmaya başladı ne söyledi simdi hatırlamıyorum ama baya etkilemişti. En son çok güzel bir auran var deyip sohbeti iyice ilerlemiştik limon yapim imiş mutlaka başvuru yap demişti figüranlıkliklara sonra unuttum gitti tabi başvuru falan da yapmadım. Sonra tiyatro ,oyunlar hepsi çok uzakta gibi. Yaş almak boyle bir şey herhalde yaşanan her şey uzaklaşmaya başlıyor. En kötüsü de yaşadıklarının bir anıya dönüştüğünü farketmek o olaylar sırasında. İstanbuldan ayrılacağım da teker teker arkadaşlarımla buluştugumda da her farkındaydım bunun. Onlara uzaktan bakıp nasıl anıya dönüştüklerini izledim. Simdi yalnızlığın belki de hayatım boyunca en dibindeyim. Bir labirentin içinden çıkmaya çalışan fare gibi..